Η ιδιαίτερη φύση του αστυνομικού επαγγέλματος.

Η εργασία του αστυνομικού χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη φύση της (Wright, Powell & Ridge, 2006), πηγή εργασιακού στρες αλλά ταυτόχρονα και επαγγελματικής ικανοποίησης. Συνάδει με τη φυσική απειλή, τη βία, τη διαρκή έκθεση στον κίνδυνο, καθώς και την αντιμετώπιση διαρκώς νέων και πρωτόγνωρων καταστάσεων (Wright et al., 2006).

            Κατά τους Kop et al. (1999),  η φύση του επαγγέλματος σχετίζεται με συναισθηματικά απαιτητικές καταστάσεις. Καταρχάς, ενδέχεται να ενημερώσουν  συγγενείς για έναν ξαφνικό θάνατο, να παραστούν σε νεκρώσιμες ακολουθίες ή να έρθουν αντιμέτωποι με αυτοκτονίες, μοιραία ατυχήματα, τη σεξουαλική κακοποίηση ή την παρενόχληση ανηλίκων. Παράλληλα, συναναστρέφονται με ειδικές ομάδες πληθυσμού, όπως χρήστες ναρκωτικών ουσιών και αλκοολικούς με απότοκο τη συχνή μεσολάβησή τους σε συγκρούσεις (Violanti & Aron, 1993). Συχνά έρχονται αντιμέτωποι με βίαιους και ανταγωνιστικούς πολίτες, όπως, επίσης, και με θύματα που έχουν εξωπραγματικές ανάγκες και παράλογες απαιτήσεις (Kingshott et al., 2004).

Εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι ο κίνδυνος που ελλοχεύει κατά τη διάρκεια άσκησης του καθήκοντος από τρομοκρατικές και βίαιες επιθέσεις. Καθημερινά απειλείται η φυσική τους ακεραιότητα και είναι διαρκώς εκτεθειμένοι στη βία και στον κίνδυνο (Brown & Fielding, 1999). Τέλος, ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στην περίπτωση θανάτου ενός συναδέλφου ή στην ανάγκη να αφαιρέσουν οι ίδιοι τη ζωή κάποιου σε έκτακτες καταστάσεις (Coman & Evans, 1991ž Violanti & Aron, 1993). Σε λιγότερο βαθμό επισημαίνονται τα επιχειρησιακά καθήκοντα, όπως η  σύλληψη ενός βίαιου προσώπου, η εμφάνιση στο δικαστήριο και η χρήση δύναμης (Biggam et al., 1997).

Οι απειλητικές προκλήσεις απεικονίζουν προσδοκίες για μια επερχόμενη συμφορά, μια κατάσταση ανησυχίας και συχνά συνοδεύονται από δηλώσεις όπως «Τι θα γινόταν εάν..» ή «ελπίζω..». Αντανακλούν μια αίσθηση αβεβαιότητας, ένα δίλημμα στους αστυνομικούς, όταν αντιλαμβάνονται τον ενδεχόμενο κίνδυνο ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με τις απαιτήσεις και τα αποτελέσματα της δεδομένης κατάστασης. Συχνά σκέφτονται πρώτα το χειρότερο σενάριο και μετά λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα αντιμετώπισης (Anshel, 2000). Οι προαναφερθείσες καταστάσεις απαιτούν μια αίσθηση πρόνοιας, προβλεψιμότητας και ελέγχου της κατάστασης (Terry, 1991).

Μια πρόσφατη έρευνα του Manzoni (2006) εξέτασε το βαθμό στον οποίο η βία ανάμεσα στην αστυνομία και στους πολίτες επηρεάζεται από το στρες των αστυνομικών. Το συμπέρασμα ήταν ότι παρόλο που το στρες και η χρήση δύναμης σχετίζονταν, τα «λειτουργικά καθήκοντα» ήταν τα μόνα που προέλεγαν τη χρήση δύναμης. 

Βιβλιογραφική Πηγή:

Αναγνωστοπούλου, Θ. (2010). Εργασιακό Στρες και Επαγγελματική Ικανοποίηση Αστυνομικών Υπαλλήλων. Μια πρόταση συμβουλευτικής παρέμβασης. Αθήνα: Μεταπτυχιακή Εργασία στο ΠΜΣ "Συμβουλευτική & Επαγγελματικός Προσανατολισμός"

"Εγώ & οι διαφορετικοί συμμαθητές μου" ... ένα μάθημα ζωής!

Ένα εξαιρετικό video για τα μαθήματα ζωής που μπορούν να δώσουν οι δάσκαλοι. Η Jane Elliott όταν πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούν μόνο λευκοί, χωρίζει τους μαθητές της τάξης σε δυο ομάδες, σ' εκείνους με τα γαλανά και σ' εκείνους με τα καστανά μάτια, ώστε να "βιώσουν" στην πράξη το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα! Παρακολουθήστε το:http://www.dailymotion.com/video/xetqv6_tvxs-gr-yyy-yyyy-yyyyyyyy-yyyyyyyyy_shortfilms?start=11#from=embed 

Ο δάσκαλος είναι ... "ηθο-ποιός" (!)

Ο δάσκαλος εύλογα μπορεί να χαρακτηριστεί ηθοποιός, καθώς έχει έναν λειτουργικό ρόλο, «ποιεί  ήθος». Χάριν την ιδιότητάς του αυτής έχει μια μεταστατική ιδιότητα, πρέπει δηλαδή να μεθίσταται από αυτό που είναι σε αυτό που απαιτεί ο ρόλος του, ώστε να είναι η συνάντηση δημιουργική. Επιπλέον, κρίνεται αναγκαίο να υποδύεται την πραγματικότητα αλλά να έχει και τη δυνατότητα της ανταπόκρισης. Δεδομένου, λοιπόν, ότι διαπλάθει ανθρώπινους χαρακτήρες και διαμορφώνει ήθος πρέπει να διαπνέεται από κάποιες αρετές, οι οποίες μετατρέπουν σε ζωντανή υπόθεση τη συνάντηση με τους μαθητές.

            Πρώτα απ’ όλα, ο δάσκαλος πρέπει να είναι αυθεντικός. Με τον όρο αυτό δεν εννοείται βέβαια ότι ο δάσκαλος πρέπει να είναι «αφέντης» και παντογνώστης, που επιβάλλει την πειθαρχία και απορρίπτει την κριτική και την αμφισβήτηση, αλλά αντιθέτως, να βλέπει τη σχέση του με το μαθητή ως μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων και να είναι δηλαδή γνήσιος. Κρίνεται αναγκαίο, λοιπόν, να αναγνωρίζει το σφάλμα του και να παραδέχεται τις ελλείψεις του. Με τη στάση του αυτή αναγνωρίζει πως ως άνθρωπος και αυτός μπορεί να μην ξέρει κάποια πράγματα της ειδίκευσης του, γίνεται αληθινός και πιο προσιτός στους μαθητές. Επομένως, ενθαρρύνει όλους τους μαθητές να μη νιώθουν μειονεκτικά αν τυχόν διαπράξουν κάποιο σφάλμα ή αγνοούν οτιδήποτε. Αντίθετα, τους παροτρύνει να μη διστάζουν να «σηκώνουν το χέρι τους» για να ζητήσουν το λόγο, επειδή φοβούνται ότι θα δώσουν μια λανθασμένη απάντηση κι έτσι θα δεχτούν το χλευασμό των συμμαθητών τους και του δασκάλου. Αναδεικνύεται, λοιπόν, το πρόσωπο των μαθητών και εκδιπλώνονται οι δυνατότητές τους.

            Παράλληλα, κρίνεται αναγκαίο να διαπνέεται από παιδαγωγικό τακτ. Με τη έννοια αυτή υπονοείται η ευγένεια του ήθους και η διακριτικότητα που παραπέμπει σε μια ισόρροπη αντίδραση απέναντι στις ευαισθησίες των μαθητών. Προσδιορίζει την προθετικότητα του δασκάλου και τη θετική του στάση απέναντι στο μαθητή και προσφέρει τη δυνατότητα για άνοιγμα και εκμυστήρευση. Με τη στάση αυτή παροτρύνει τον εξαρτημένο μαθητή να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και προσφέρει στον αδιάφορο μαθητή ένα δημοκρατικό και ενθαρρυντικό περιβάλλον. Η αρετή αυτή κάνει το δάσκαλο και το μαθητή να συνυπάρχουν μέσα από μια πορεία συνεργασίας και αγάπης.

            Επιπρόσθετα, στο σύνδρομο των παιδαγωγικών αρετών συμπεριλαμβάνεται και το παιδαγωγικό χιούμορ, το οποίο παραπέμπει στη λεπτότητα και στην ευρηματικότητα του δασκάλου. Συγκεκριμένα, ο δάσκαλος κάνει διαλείμματα για να φαιδρύνει η ατμόσφαιρα, συνδέει το φαιδρό με το ωφέλιμο και δίνει μια ψυχαγωγική πλευρά στα πράγματα, με την προϋπόθεση ότι χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που δεν προκαλεί, δε στρέφεται ποτέ με το χιούμορ εναντίον κάποιου μαθητή. Με τη στάση του αυτή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση καθώς υποδεικνύει στους μαθητές  ότι δεν πρέπει να χλευάζουν τους άλλους, φαινόμενο αρκετά έντονο εντός και εκτός σχολικής τάξης. Όχι μόνο αυτό αλλά ο δάσκαλος δε διστάζει και να αυτοσαρκαστεί, παροτρύνοντας τους μαθητές που γίνονται αντικείμενο σαρκασμού να μη νιώθουν μειονεκτικά.

             Ταυτόχρονα, σύμφωνα με το διδασκαλικό πρότυπο, ο δάσκαλος χρειάζεται να είναι ειρωνικός. Δηλαδή, να προσποιείται την άγνοια, ώστε να παρακολουθεί μαζί με τους μαθητές τη σκέψη πάνω στα πράγματα. Ως αποτέλεσμα, φέρνει τον εαυτό του στην ίδια μοίρα με τους μαθητές και τους  μεταλαμπαδεύει την έννοια της ισότητας, την αμοιβαιότητα και τη συνεργασία, αναγνωρίζει την ευρηματικότητα του μαθητή και γονιμοποιεί την κριτική του σκέψη. 

 Βιβλιογραφική Πηγή:

Δανασσής - Αφεντάκης Α. (1992). Θεματικής της Παιδαγωγικής Επιστήμης. Τόμος Α’. Αθήνα: αυτοέκδοση

Σπουδάζω ... "Ναυπηγός Μηχανολόγος Μηχανικός"

Το τμήμα "Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών" λειτουργεί στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και κατά τη συμπλήρωση του Μηχανογραφικού Δελτίου δηλώνεται από το 4ο επιστημονικό πεδίο.

Πληροφορίες για τη φοίτηση, τις προπτυχιακές, αλλά και τις μεταπτυχιακές σπουδές μπορεί να λάβει κανείς από τον Οδηγό Σπουδών του Τμήματος, στη διεύθυνση http://www.naval.ntua.gr/

 

Ο ναυπηγός μηχανολόγος μηχανικός ασχολείται με την εκπόνηση της μελέτης και της σχεδίασης κάθε είδους πλωτών σκαφών και πλωτών κατασκευών (πορθμείων, πλωτών δεξαμενών), καθώς και με την επισκευή ή μετασκευή παλαιών σκαφών. Όταν το ναυπηγείο αναλαμβάνει την κατασκευή καινούργιου σκάφους, ο ναυπηγός μηχανολόγος μηχανικός, κάνει τη γενική σχεδίαση του σκάφους (μορφή, τύπος, εσωτερική διαίρεση, εξοπλισμός, αντοχή πλοίου). Υπολογίζει το βάρος και την ισχύ των μηχανών, το ωφέλιμο φορτίο, τους χώρους, τις αποθήκες, τις αναλογίες, το συνολικό κόστος κατασκευής του πλοίου. Κάνει τη σχεδίαση-χάραξη των διαφόρων τμημάτων του πλοίου και φροντίζει για τη σωστή εφαρμογή της μελέτης και του σχεδίου. Επιβλέπει την εγκατάσταση των μηχανών και των άλλων οργάνων του πλοίου και είναι υπεύθυνος για την ευστάθεια του σκάφους. Στην περίπτωση που ασχολείται με την ανακατασκευή ενός πλοίου, κάνει τη μελέτη και την επανασχεδίαση των διαφόρων τμημάτων του, ενώ στην περίπτωση της επισκευής πλοίου κάνει πάλι τη μελέτη και τη σχεδίαση του τμήματος που πρόκειται να επισκευασθεί. Επίσης, υπολογίζει τα υλικά, το κόστος και επιβλέπει την εργασία της κατασκευής των νέων τμημάτων που μπορεί να συναρμολογούνται στο πλοίο. Η ποιότητα του έργου του ναυπηγού εξασφαλίζει τη σωστή λειτουργία των πλοίων και σκαφών και την ασφαλή χρήση τους κατά τη μεταφορά επιβατών και εμπορευμάτων.

 

Επαγγελματικά, ο Ναυπηγός Μηχανολόγος Μηχανικός έχει τις εξής δυνατότητες απασχόλησης στην Ελλάδα, αλλά και στο Εξωτερικό, γενικότερα.
1) Ναυπηγεία: μελετητής, επιβλέπων νέων κατασκευών ή επισκευών.
2) Ναυπηγικά γραφεία (μόνος του ή με συνεργάτες): μελετητής, επιβλέπων, πραγματογνώμων, αξιώσεις (claims), εκτιμήσεις.
3) Δημόσιος τομέας: Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (κυρίως Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων, Λιμενικό Σώμα, Εκπαίδευση), Πολεμικό Ναυτικό,Ερευνητικά Ινστιτούτα, Εταιρείες (π.χ. Δ.Ε.Η.).
4) Ναυτιλιακές εταιρείες: υπεύθυνος λειτουργίας και συντήρησης πλοίων, επιβλέπων νέων κατασκευών ή επισκευών, αξιώσεις (claims), εκτιμήσεις.
5) Νηογνώμονες: Τμήματα έγκρισης μελετών και σχεδίων, επιθεωρήσεις κ.λπ.
6) Τράπεζες, Ασφαλιστικές Εταιρείες.
7) Εταιρείες του Ευρύτερου Ναυτιλιακού Τομέα: π.χ. εταιρείες εμπορίας μηχανημάτων και συστημάτων εξοπλισμού πλοίων. Παροχή εξειδικευμένων τεχνικών υπηρεσιών υποστήριξης σε ναυτιλιακές εταιρείες, ναυπηγεία και ναυπηγικά γραφεία
8) Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία: ΑΕΙ (στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό) και ΤΕΙ.
9) Βιομηχανία: ως Μηχανολόγος Μηχανικός.

 

Οι απόφοιτοι του Τμήματος εγγράφονται στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (http://portal.tee.gr/portal/page/portal/TEE_HOME) από το οποίο παίρνουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος μετά από εξετάσεις.Τρία χρόνια μετά τη λήψη της άδειας άσκησης επαγγέλματος μπορεί να υποβάλει αίτηση για το πτυχίο του εργολήπτη, ενώ τέσσερα χρόνια μετά τη λήψη της άδειας μπορεί να λάβει το πτυχίο μελετητή.

Όσον αφορά στις συνθήκες εργασίας καλούνται να εργαστούν και σε εξωτερικούς χώρους, όπως ναυπηγεία και λιμάνια. Επιπλέον, συχνά καλούνται να ταξιδέψουν στο εξωτερικό.

 

Το επάγγελμα απαιτεί από τον επαγγελματία να διαθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης, καθώς από την καλή κατασκευή του έργου που επιμελείται, εξαρτάται η ομαλή και ασφαλής μεταφορά ανθρώπων και αγαθών. Ο ναυπηγός χρειάζεται να διαθέτει μεθοδικότητα, δημιουργική φαντασία και συνέπεια, καλές γνώσεις μαθηματικών και σχεδίου. Στα προσόντα που απαιτούνται, περιλαμβάνονται επίσης, η μηχανική και υπολογιστική ικανότητα και η καλή αντίληψη του χώρου και των διαστάσεων. Επειδή η εργασία του γίνεται συνήθως ομαδικά, απαιτείται πνεύμα συνεργασίας και επικοινωνίας με τους συναδέλφους του. Ακόμη, εάν ο ναυπηγός αναλαμβάνει έργα μεγάλης κλίμακας, χρειάζονται διοικητικές ικανότητες για να οργανώσει και να διευθύνει το τεχνικό προσωπικό έτσι ώστε το έργο να ολοκληρωθεί με επιτυχία. 

  

Χρήσιμη Διεύθυνση: Σύλλογος Διπλωματούχων Ναυπηγών Μηχανικών Ελλάδας  http://www.navalarchitects.gr/  

 

 

Πηγή:  http://sep.pi-schools.gr/