Eφηβεία και κατάθλιψη: ήξερες ότι....

Ένα εξαιρετικό βίντεο για την εφηβική κατάθλιψη!

Μαθαίνω να αντιμετωπίζω τον φόβο των εξετάσεων!

ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Εάν ο φόβος για τις εξετάσεις είναι πολύ μεγάλος, μπορεί να διαταράξει εκ των προτέρων, περισσότερο ή λιγότερο, τη μελέτη του ατόμου. Αντί να συγκεντρώνεται κανείς στο μαθησιακό υλικό, η σκέψη του μονοπωλείται με όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά στις εξετάσεις, με συνέπεια να ενδυναμώνεται ο φόβος για τις εξετάσεις.

Ο φόβος πριν ή κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης είναι φυσιολογικός και μπορεί μέσα σε κάποια όρια να ενισχύσει την επίδοση. Ο φόβος για τις εξετάσεις γίνεται πρόβλημα όταν βλάπτει ουσιαστικά την ικανότητα για επίδοση και προκαλεί στο άτομο πίεση και άγχος που το κάνουν να υποφέρει.

Όταν ο φόβος για τις εξετάσεις είναι μεγάλος, μπορεί να προκαλέσει:

• Αναστολή της σκέψης κατά τη διάρκεια της εξέτασης.
• Προβλήματα στη μελέτη πριν την εξέταση.
• Αποφευκτική συμπεριφορά, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε συχνές αναβολές της εξέτασης.
• Ψυχοσωματικά προβλήματα.

Η ελπίδα που μπορεί να έχει κανείς να μη βιώσει καθόλου φόβο για τις εξετάσεις είναι μη ρεαλιστική. Επιπλέον, είναι πολύ σημαντικό να μάθει κανείς να αντιμετωπίζει τις εξετάσεις παρ' όλο το φόβο του. Δεν πρόκειται ουσιαστικά για φόβο για τις εξετάσεις, αλλά για φόβο μιας πιθανής αποτυχίας στις εξετάσεις. Η διάσταση που αποδίδει κανείς στην αποτυχία περικλείει διαφορετικούς φόβους:

• Φόβος μήπως απογοητευτεί ο εξεταστής.
• Φόβος πιθανής γελοιοποίησης μπροστά σε άλλους.
• Φόβος για την αντίδραση των γονέων.
• Φόβος για την προσωπική υποτίμηση.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

1. Έλεγχος του μαθησιακού υλικού

Φόβο δημιουργεί το γεγονός ότι η ύλη των εξετάσεων δεν είναι δυνατόν να ανακληθεί. Η βελτίωση στις τεχνικές μάθησης μπορεί να μειώσει το φόβο.

2. Αλλαγή της προσωπικής στάσης

Οι προσωπικές μας στάσεις και πεποιθήσεις επηρεάζουν την κατάσταση που δημιουργείται γύρω από τις εξετάσεις.

Όποιος ελπίζει σε μία επιτυχία, αλλά ασυνείδητα φοβάται ή και αναμένει μια αποτυχία, ενισχύει με αυτή του τη στάση μια πραγματική αποτυχία. Αυτή η προσωπική αρνητική στάση εκφράζεται συχνά μέσα από αρνητικές αυτοαναφορές.

Προκειμένου να μειωθεί ο φόβος για τις εξετάσεις, οι αρνητικές αυτοαναφορές πρέπει να αντικατασταθούν από θετικές, γιατί ο καθένας μπορεί να αλλάξει την άποψη που έχει για τον εαυτό του.

Μερικά παραδείγματα:

Αρνητικές αυτοαναφορές	Θετικές αυτοαναφορές
Δεν προχωράω με το διάβασμα.	Θα κάνω πολλές φορές επανάληψη για να καταλάβω την ύλη και έτσι θα προχωρήσω με το διάβασμα.
Αποκλείεται να τα καταφέρω.	Θέλω να τα καταφέρω και θα κάνω ό,τι μπορώ για να περάσω τις εξετάσεις.
Αν με πιάσει φόβος, θα αποτύχω.	Δεν θα τρομοκρατηθώ, παρά το φόβο μου μπορώ να περάσω τις εξετάσεις.
Ξέρω ότι είμαι ένας αποτυχημένος.	Αυτή τη φορά θα παλέψω μέχρι το τέλος τις εξετάσεις. Θα τις περάσω.
Εάν αποτύχω, έχω αποτύχει και στα μάτια των άλλων.	Εάν αποτύχω, οι άλλοι θα με καταλάβουν και θα μου συμπαρασταθούν.

Οι θετικές αυτοαναφορές πρέπει να είναι ρεαλιστικές και να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Θα ήταν λάθος...	Καλύτερα θα ήταν...
Τα ξέρω όλα.	Είμαι καλά προετοιμασμένος και μπορώ να στηριχθώ στις γνώσεις μου.
Θα επιτύχω σίγουρα.	Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να επιτύχω στις εξετάσεις.
Δεν θα φοβηθώ.	Ακόμα και αν φοβηθώ, θα το αντιμετωπίσω.

3. Εκπαίδευση στην ψυχολογική αντιμετώπιση

Βασικές αρχές για την ψυχολογική αντιμετώπιση του φόβου των εξετάσεων:

• Όσο πιο συχνά φαντάζομαι τις εξετάσεις, τόσο πιο οικείες μου γίνονται.
• Ό,τι καταφέρνω στη φαντασία μου μπορώ να το αντιμετωπίσω ευκολότερα στην πραγματικότητα.

Απαραίτητες προϋποθέσεις:

Ψάχνω ένα ήσυχο μέρος, όπου μπορώ να συγκεντρωθώ. Έπειτα αρχίζω και φαντάζομαι πώς θα είναι στις εξετάσεις: τον εξεταστικό χώρο, τον καθηγητή, τους συνακροατές, πώς θα κάθομαι, τι ερώτηση θα μου κάνουν, τι θα σκεφτώ, τι θα απαντήσω...

Με αυτό τον τρόπο μπορώ να κάνω πιο οικείες σ' εμένα τις συνθήκες εξέτασης. Επίσης, κάνοντας επανάληψη στην εξεταστική ύλη, έχω τη δυνατότητα να προσαρμόζομαι και στις εξετάσεις.

4. Εκπαίδευση σε πραγματικές καταστάσεις

Αυτός που υποφέρει από φόβο για τις εξετάσεις θα πρέπει εκ των προτέρων να εκτεθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερες καταστάσεις οι οποίες να μοιάζουν με την κατάσταση που επικρατεί στις εξετάσεις. Μία καλή ευκαιρία είναι να συναντηθεί κανείς μαζί με άλλους συνεξεταζόμενους και ο ένας να ρωτάει τον άλλο. Αυτό που καταφέρνουμε να εξηγήσουμε στους άλλους σημαίνει ότι το έχουμε κατανοήσει. Αν δεν καταφέρνουμε να εξηγήσουμε στους άλλους κάτι, σημαίνει ότι χρειάζεται να το ξαναδιαβάσουμε. Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να εξασκηθεί καλά για τις εξετάσεις. Ένα άλλο βοηθητικό μέσο είναι η ακρόαση σε εξετάσεις, όπως και το να υποβάλλει κανείς στον εαυτό του ερωτήσεις από προηγούμενες εξετάσεις.

5. Στρατηγικές αντιμετώπισης έντονου φόβου

Σε περιπτώσεις έντονου φόβου είναι σημαντικό να έχει κανείς στη διάθεση του κάποιες στρατηγικές αντιμετώπισης:

• «Εάν αρχίσω να τρέμω, να ιδρώνουν τα χέρια μου, να χτυπάει η καρδιά μου δυνατά... θα πάρω βαθιές ανάσες και δεν θα χάσω την ψυχραιμία μου.»
• «Εάν βρεθώ σε αδυναμία να συγκεντρωθώ, θα προσπαθήσω να κερδίσω χρόνο ζητώντας από τον εξεταστή να επαναλάβει την ερώτηση ή ζητώντας του χρόνο για να σκεφτώ.»
• «Εάν δεν μπορέσω να απαντήσω σε μία ερώτηση, θα προσπαθήσω να συγκεντρωθώ περισσότερο στην επόμενη χωρίς να σκέφτομαι την αποτυχία.»
• «Θα μείνω ως το τέλος της εξέτασης συγκεντρωμένος και δεν θα τα εγκαταλείψω, θα παλέψω μέχρι το τέλος.»

Εξετάσεις

Τι δυσχεραίνει τις εξετάσεις;	Τι διευκολύνει τις εξετάσεις;
Αποφυγή σκέψεων που συσχετίζονται με τις εξετάσεις.	Ψυχολογική αντιμετώπιση των εξετάσεων και των πιθανών ερωτήσεων.
Αποφυγή ελέγχου των γνώσεων.	Αμοιβαίος έλεγχος των γνώσεων με άλλους συνεξεταζόμενους. Αυτοεξέταση με ερωτήσεις από προηγούμενες εξετάσεις.
Προσπάθεια καταπίεσης του φόβου για τις εξετάσεις.	Σκέψεις για υιοθέτηση στρατηγικών αντιμετώπισης του φόβου των εξετάσεων.
Στάση απέναντι στις εξετάσεις:	Στάση απέναντι στις εξετάσεις:
«Πρέπει να επιτύχω".	«Θέλω να επιτύχω».
Ερμηνεία της επιτυχίας στις εξετάσεις ως τύχης και σύμπτωσης.	Αναγνώριση της επιτυχίας στις εξετάσεις ως αποτέλεσμα της προσωπικής επίδοσης.
Βίωση της αποτυχίας ως κατωτερότητας.	Βίωση της αποτυχίας ως κατωτερότητας. Μάθηση από τα λάθη που έγιναν κατά τη φάση της προετοιμασίας.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Αναστασία Καλαντζή- Azizi
Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Κωνσταντίνος Ευθυμίου
Κλινικός Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

Αιμιλία Μπαρτζώκη
Ψυχολόγος, τελειόφοιτη Μεταπτυχιακού Προγράμματος Κλινικής Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

• Πηγή πληροφοριών αποτέλεσαν τα φυλλάδια Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών "Umgang mit Lern- und Prufungsproblemen" του Αυστριακού Υπουργείου Επιστημών και Συγκοινωνιών.

Πηγή: Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών

To προφίλ του παιδοκτόνου

Βρετανοί εγκληματολόγοι χωρίζουν τους άνδρες που φθάνουν να δολοφονήσουν την οικογένειά τους σε τέσσερις τύπους.

Λονδίνο 

Τα εγκλήματα του είδους δεν είναι – ευτυχώς – πολύ συνηθισμένα, ωστόσο κάποιοι άνδρες φθάνουν μερικές φορές στο σημείο να «εξολοθρεύσουν» ολόκληρη την οικογένειά τους σκοτώνοντας τα παιδιά και τις συζύγους τους. Βρετανοί εγκληματολόγοι εντόπισαν τα αίτια που φαίνονται να πυροδοτούν τέτοιου είδους πράξεις και σκιαγράφησαν το προφίλ αυτών που τις διαπράττουν χωρίζοντάς τους σε τέσσερις κατηγορίες. Διαπίστωσαν μάλιστα ότι ο μήνας κατά τον οποίο εμφανίζονται πιο συχνά είναι ο… Αύγουστος.

Αίτια και χαρακτήρες

Για να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους οι ερευνητές με επικεφαλής τον Ντέιβιντ Γουίλσον του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ ανέλυσαν από αρχεία εφημερίδων περιπτώσεις «εξολόθρευσης οικογενειών» που σημειώθηκαν από το 1980 ως το 2012. Διαπίστωσαν ότι η πιο συνηθισμένη αιτία πυροδότησης των εγκλημάτων του είδους ήταν το διαζύγιο ή η διάλυση της οικογένειας, ακολουθούμενη από τις οικονομικές δυσκολίες και τους λόγους τιμής.

Όπως περιγράφουν στη μελέτη τους, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Howard Journal of Criminal Justice», οι «οικογενειοκτόνοι» μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις τύπους (υποκριτές ηθικολόγοι, οικονομικά αποτυχημένοι, απογοητευμένοι και παρανοϊκοί) και τα κίνητρα διαφέρουν σε κάθε κατηγορία. Σε πολλές περιπτώσεις οι επιστήμονες εντόπισαν ένα (συνήθως κρυφό) ιστορικό ενδοοικογενειακής βίας ενώ η συντριπτική πλειονότητα των δραστών (τέσσερις στους πέντε) αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν μετά την αποτρόπαιη πράξη τους.

Σύμφωνα με την ανάλυση, τα εγκλήματα του είδους εμφανίζονται συχνότερα τον Αύγουστο, προφανώς όπως πιστεύουν οι επιστήμονες επειδή λόγω των σχολικών διακοπών οι πατεράδες είναι πιθανότερο να βρίσκονται περισσότερο καιρό μαζί με τα παιδιά τους. Επίσης φαίνεται ότι η συχνότητά τους αυξάνεται τελευταία, τουλάχιστον στη Βρετανία: περισσότερα από τα μισά σημειώθηκαν μετά το 2000 ενώ μόνο έξι είχαν σημειωθεί στη δεκαετία του 1980.

Ανατροπές και μειονεκτήματα

Η νέα μελέτη έρχεται να ανατρέψει τα συμπεράσματα προηγούμενων ερευνών οι οποίες πρότειναν ως κύρια ερμηνεία για το φαινόμενο του οικογενειάρχη που γίνεται δήμιος της ίδιας της οικογένειάς του την εκδίκηση ή τον αλτρουισμό. Ο καθηγητής Γουίλσον και οι συνεργάτες του τόνισαν ότι οι ερμηνείες αυτές δεν εντοπίσθηκαν σε πάρα πολλές από τις περιπτώσεις που εξέτασαν.

Αλλοι επιστήμονες θεωρούν τη νέα αυτή προσέγγιση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, αν και επισημαίνουν μειονεκτήματα στη μεθοδολογία της. «Είναι πολύτιμη δουλειά που άλλοι ερευνητές θα μπορούσαν να αναπτύξουν περαιτέρω» δήλωσε στο BBC ο Κιθ Χέιγουορντ, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη, «όμως η κατασκευή τυπολογιών από αναφορές από δεύτερο χέρι στα μέσα ενημέρωσης είναι προβληματική και όχι πάντα βοηθητική για τη χάραξη πολιτικών».

Ο καθηγητής Γουίλσον και η ομάδα του αναγνωρίζουν ότι η χρήση μόνο των ρεπορτάζ των εφημερίδων έχει μειονεκτήματα, τονίζουν όμως ότι συμπλήρωσαν την έρευνά τους με συνεντεύξεις από συγγενείς που τους πρόφεραν αρκετά διαφωτιστικά στοιχεία σχετικά με τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες εντόπισαν στην έρευνά τους 71 περιπτώσεις οικογενειακών δολοφονιών. Δώδεκα από αυτές διαπράχθηκαν από γυναίκες και θα αποτελέσουν το αντικείμενο σε επόμενη μελέτη τους.

Οι τέσσερις τύποι του «εξολοθρευτή της οικογένειας»

- Ο υποκριτής ηθικολόγος: ο δολοφόνος προσπαθεί να ρίξει το φταίξιμο για το έγκλημά του στη μητέρα, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τη διάλυση της οικογένειας. Οι άνδρες αυτοί έχουν υπερβολική προσήλωση στην ιδέα της «ιδανικής οικογένειας» και δεν μπορούν να δεχθούν το καθεστώς του «χωρισμένου».

- Ο οικονομικά αποτυχημένος: ο δολοφόνος συνδέει την οικογένεια με την οικονομική επιτυχία, βλέποντας την οικογένειά του ως ένα μέσο για να επιδείξει τις οικονομικές του κατακτήσεις. Αν ωστόσο αποτύχει οικονομικά, θεωρεί ότι η οικογένειά του δεν υπηρετεί πλέον αυτόν τον σκοπό.

- Ο απογοητευμένος: ο δολοφόνος πιστεύει ότι η οικογένειά του τον έχει απογοητεύσει ή ότι ενεργεί με τρόπο ο οποίος υπονομεύει ή καταστρέφει το κατ’ αυτόν οικογενειακό ιδεώδες – όπως π.χ. όταν τα παιδιά δεν ακολουθούν τις θρησκευτικές ή πολιτισμικές παραδόσεις του πατέρα.

- Ο παρανοϊκός: ο δολοφόνος φαντάζεται μια εξωτερική απειλή για την οικογένειά του – π.χ. τις κοινωνικές υπηρεσίες ή το νομικό σύστημα που ο πατέρας φοβάται ότι θα τεθεί εναντίον του για να του πάρει τα παιδιά. Εδώ το κίνητρο είναι μια διαστρεβλωμένη επιθυμία προστασίας της οικογένειας.

Πηγή:  www.tovima.gr

Oι εξετάσεις εισαγωγής επιστρέφουν στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία

http://www.patakis.gr/ViewShopArticle.aspx?ArticleId=3235

Η ιστορία των Πειραματικών Σχολείων στην Ελλάδα ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Στη μακρόχρονη αυτή πορεία τους μετονομάστηκαν και λειτούργησαν ως Πρότυπα, καθώς εφάρμοζαν πρωτοπόρες δράσεις, καινοτόμες πρακτικές και παρείχαν πρόσφορο έδαφος για την πρακτική άσκηση φοιτητών και εκπαιδευτικών.

Εντούτοις, κατά τη δεκαετία του 1980 πληθαίνουν οι φωνές αντίδρασης από εκπροσώπους του εκπαιδευτικού κλάδου, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα σχολεία αυτά με τον «ελιτιστικό χαρακτήρα» που έχουν καλλιεργούν τις κοινωνικές διακρίσεις. Ως αποτέλεσμα, με το άρθρο 91 του Ν. 1566/8 τα Πρότυπα Σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και το Ζάννειο Πειραματικό Σχολείο μετατρέπονται είτε σε Πειραματικά Σχολεία είτε σε Γυμνάσια και Λύκεια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Επιπλέον, τα Πρότυπα Σχολεία των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των Σχολών Νηπιαγωγών μετονομάζονται σε Πειραματικά Σχολεία και παύουν να λειτουργούν ως Πειραματικά μετά τη διακοπή λειτουργίας των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των Σχολών Νηπιαγωγών. Με την κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων καταργήθηκαν και οι εισαγωγικές εξετάσεις των μαθητών σε αυτά. Από τότε οι μαθητές που φοιτούν στα Πειραματικά Σχολεία εισάγονταν σε αυτά με κλήρωση.

Στις μέρες μας, οι αρχές του Νέου Σχολείου επιτάσσουν την αναμόρφωση των Πειραματικών Σχολείων, ώστε να αποτελούν πόλο εφαρμογής καινοτόμων προγραμμάτων σπουδών και εναλλακτικών μεθόδων διδασκαλίας. Ήδη από το 2011 είχε αναθεωρηθεί το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων. Το νέο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε αυτά προβλέπει τη δημιουργία ομίλων μαθητών μέσα από τους οποίους προάγεται η δημιουργικότητα, αναδεικνύονται μαθητές με ιδιαίτερες δυνατότητες, υποστηρίζονται μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες. Επιπλέον, εφαρμόζονται σε πειραματικό στάδιο προγράμματα σπουδών, μέθοδοι και μορφές διδασκαλίας, μοντέλα διοίκησης και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Η προαγωγή της επιστημονικής έρευνας ενισχύεται με τη συνεργασία με ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, καθώς αποτελούν τον χώρο πρακτικής άσκησης προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών στις επιστήμες της αγωγής.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε εδώ

Kάνε τη διαφορά...ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ για την ενδοσχολική βία!

Ευρωπαϊκή Καμπάνια για την ενδοσχολική βία   

http://www.e-abc.eu/gr/

 

Η παιδική παχυσαρκία συνδέεται με κακή σχολική επίδοση;

Νέα Υόρκη: Η αύξηση της παιδικής παχυσαρκίας τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός και ευθύνεται για σωματικά και ψυχικά προβλήματα. Τώρα μια νέα αμερικανική μελέτη συνδέει την παιδική παχυσαρκία με τις κακές σχολικές επιδόσεις και ιδιαίτερα στα μαθηματικά.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Child Development, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μισούρι με επικεφαλής την Δρ Σάρα Γκέιμπλ από το Τμήμα Διατροφής-Διαιτολογίας μελέτησαν 6.250 παιδιά για 12 χρόνια περίπου. Συνεργάστηκαν με γονείς και δασκάλους ως προς την συλλογή πληροφοριών για το βάρος των παιδιών, ενώ διενεργούσαν τακτικά και τεστ σχολικών επιδόσεων.

Η ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι τα παιδιά που ήταν υπέρβαρα από το Νηπιαγωγείο και σε όλη τη διάρκεια του Δημοτικού σχολείου, είχαν χειρότερες επιδόσεις στα μαθηματικά, συγκριτικά με τα παιδιά που είχαν διαρκώς φυσιολογικό βάρος.

Η χειρότερη επίδοση των παχύσαρκων παιδιών στα μαθηματικά δεν ήταν περιοδική, αλλά διαρκής κατά την φοίτηση σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αγόρια που εξελίχθησαν σε υπέρβαρα παιδιά στην γ’ ή δ’ Δημοτικού δεν είχαν πρόβλημα επιδόσεων στα μαθηματικά. Τα κορίτσια που εξελίχθησαν σε υπέρβαρα μετέπειτα, εμφάνισαν περιστασιακό πρόβλημα με τα μαθηματικά.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το φαινόμενο αυτό έχει τη βάση του στην επίδραση της σωματικής εμφάνισης στις διαπροσωπικές σχέσεις των παιδιών, και κατά συνέπεια, στην ψυχολογία τους.

Τα παιδιά που είναι παχύσαρκα, αγόρια και κορίτσια, είναι γενικά πιο μοναχικά, έχουν περισσότερο άγχος, κάτι που επιδρά αρνητικά και στις σχολικές τους επιδόσεις.

«Η μελέτη μάς δείχνει ότι η παιδική παχυσαρκία, ειδικά όταν εμμένει σε όλο το Δημοτικό, μπορεί να κάνει κακό στην κοινωνική υπόσταση και τη συναισθηματική ευεξία των παιδιών, καθώς και στις σχολικές επιδόσεις τους», δήλωσε η Δρ Γκέιμπλ.

Βέβαια, όπως διευκρίνισε, η έρευνα δεν αποδεικνύει ότι υπάρχει μία άμεση σχέση αιτίου και αποτελέσματος ανάμεσα στο περιττό βάρος και στις επιδόσεις στα μαθήματα (ιδίως στα μαθηματικά), όμως αυτά τα δύο σχετίζονται.

«Τα υπέρβαρα παιδιά δεν είναι κατ' ανάγκη λιγότερα έξυπνα, απλώς αποδίδουν λιγότερο. Είναι γνωστό ότι τα παιδιά που δεν έχουν καλές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους, δεν τα καταφέρνουν εξίσου καλά στο σχολείο», δήλωσε η ερευνήτρια, η οποία εκτίμησε ότι στο βαθμό που η παχυσαρκία επιμένει, κάθε χρόνο το κοινωνικό-ψυχολογικό πρόβλημα μπορεί να συσσωρεύεται σε ένα παιδί.

Το συμπέρασμα, κατά την Δρ Γκέιμπλ, είναι ότι «οι γονείς πρέπει να προστατεύσουν όσο μπορούν τα παιδιά τους από την παχυσαρκία και να επιβάλουν ένα υγιεινό τρόπο ζωής. Από τη στιγμή που ένα παιδί γίνεται υπέρβαρο, είναι πραγματικά δύσκολο να αλλάξει». Αυτή η στάση ζωής, για να είναι όμως αποτελεσματική, όπως είπε, πρέπει να περιλαμβάνει όλη την οικογένεια και όχι μόνο το παιδί. Από την άλλη, πρόσθεσε, είναι σημαντικό να εξηγηθεί στο παιδί ότι το βάρος του δεν είναι αυτό που το προσδιορίζει ως άνθρωπο.

Πηγή: health.in.gr   ΑΠΕ-ΜΠΕ

"Το φάσμα του αυτισμού"... Γνώριζες ότι;

• Υπολογίζεται ότι ο αυτισμός προσβάλλει περίπου 67 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.
• Η πάθηση συναντάται πιο συχνά από ότι ο παιδικός καρκίνος, ο σακχαρώδης διαβήτης και το έιτζ μαζί.
• Τα αγόρια έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα από τα κορίτσια να εκδηλώσουν αυτισμό.
• Δεν υπάρχει ιατρική μέθοδος ανίχνευσης ή θεραπείας του αυτισμού.
• Πρόκειται για μια σύνθετη νευρολογική διαταραχή που περιορίζει την ικανότητα του ατόμου να επικοινωνήσει, να αναπτύξει κοινωνική δεξιότητα και να παρουσιάσει επαναληπτικότητα στη συμπεριφορά.
• Η πρώτη διάγνωση γίνεται συνήθως στην ηλικία των 18 μηνών, ενώ η διάγνωση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού γίνεται συνήθως με αξιοπιστία στην ηλικία των 3 ετών.  
• Η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση προεξοφλούν την καλύτερη έκβαση.

Ενδείξεις αυτισμού:

• Έλλειψη έντονου χαμόγελου ή άλλων εκφράσεων χαράς από έξι μηνών και μετά.
• Έλλειψη "βαβίσματος" (βρεφικής ομιλίας) έως 12 μηνών.
• Έλλειψη ανταπόκρισης και αναπαραγωγής χειρονομιών όπως δακτυλοδειξία, παρουσίαση, τέντωμα ή χαιρετισμός έως 12 μηνών.
• Αδυναμία σχηματισμού λέξεων έως 16 μηνών.
• Αδυναμία σχηματισμού λέξεων με νόημα (χωρίς μίμηση ή επανάληψη) έως 24 μηνών.
• Έλλειψη ανταπόκρισης στο όνομά του έως 10 μηνών.
• Όποια απώλεια ομιλίας, βαβίσματος ή κοινωνικής δεξιότητας σε οποιαδήποτε ηλικία. 

Τα συμπτώματα χαρακτηρίζονται από ήπια έως αρκετά σοβαρά. Ο γονείς είναι αυτοί που, αν παρατηρήσουν κάποια ασυνήθιστα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς ή την αδυναμία του παιδιού να παρουσιάσει κάποια συγκεκριμένα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά σε σχέση με την ηλικία του, πρέπει να απευθυνθούν σε παιδίατρο ή παιδοψυχολόγο. 

 

Η πρώιμη θεραπευτική παρέμβαση εκπαιδευτικού χαρακτήρα κατά την προσχολική ηλικία μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τον δείκτη νοημοσύνης και τις γλωσσικές  ικανότητες των παιδιών. Επίσης, σημαντική είναι η συμβολή της λογοθεραπείας και της εργοθεραπείας.

 

http://www.autismhellas.gr/ 

http://autismpraxis.ning.com/

Όταν το παιδί δεν ακούει κανέναν ...

Πολλές φορές ακούμε τόσο από γονείς όσο και από εκπαιδευτικούς να εκφράζουν παράπονα για τη συμπεριφορά του παιδιού. Κοινές φράσεις είναι ότι «Δεν ακούει» ή «Δεν έχει αίσθηση του τι είναι σωστό και τι δεν είναι!», ή «Πρώτα ενεργεί και μετά σκέφτεται!». Κοινός τόπος των προαναφερθέντων παραπόνων για ανυπακοή, μειωμένη αντίσταση στους πειρασμούς και έλλειψη αυτοελέγχου είναι η απροκάλυπτη αγνόηση και απείθεια προς τους κοινωνικούς κανόνες. Ως αποτέλεσμα, δυσχεραίνεται η κοινωνική συμβίωση και προκοπή του παιδιού.

Τα περισσότερα από τα προβλήματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς αφορούν στους λεγόμενους ηθικούς κανόνες. Πηγή των προβλημάτων αυτών μπορεί να είναι οι ίδιοι ή γονείς όταν παρουσιάζουν ασυνέπεια οι ίδιοι ως πρότυπα ηθικής ή όταν αδυνατούν να διαστείλουν τους συμβατικούς κανόνες της «καλής συμπεριφοράς» από τους κανόνες ηθικής, με συνέπεια να τους ταυτίζουν.

Εξετάζοντας την εξέλιξη του φαινομένου παρατηρούμε το παιδί ήδη από το πρώτο έτος του βίου του παρουσιάζει μια απουσία υπακοής, που καλείται βρεφονηπιακός αρνητισμός. Με τον όρο αυτό δηλώνεται η υπερβολική έκφραση αντίστασης και συμβαίνει όταν το παιδί πεισμώνει και αντιτίθεται σε αυτό που επιθυμούν οι γονείς, κάνοντας ακριβώς το αντίθετο. Η έναρξη γίνεται περίπου στον 18^ο μήνα, κορυφώνεται μεταξύ του 3^ου και 6^ου έτους και ύστερα υποχωρεί. Συχνά, επανεμφανίζεται κάπου ανάμεσα στο 10^ο και 11^ο  έτος, μετά τον ερχομό της ήβης.  

Είναι γεγονός ότι οι γονείς δεν είναι δυνατόν να παρευρίσκονται πάντα κοντά στο παιδί, ώστε να το επαναφέρουν στην τάξη. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο με την είσοδο και παραμονή του παιδιού στο σχολικό περιβάλλον. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, η φωνή των γονέων να μετατραπεί σε «φωνή συνείδησης» και να ωθεί το παιδί να βιώνει ενοχή όταν ενδίδει στον πειρασμό. Μέσω, λοιπόν, της ταύτισης και της μάθησης, το παιδί όχι μόνο συμμορφώνεται στους ηθικούς κανόνες, αλλά τους ενστερνίζεται και αποκτά μια βαθύτερη αντίληψη της έννοιας της ηθικής.

Βιβλιογραφική Πηγή

Herbert, M., (1998) επιμέλεια Παρασκευόπουλος Ι. Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

To παιδί που μεγαλώνει στη μονογονεϊκή οικογένεια: η απουσία του πατέρα.

Η μονογονεϊκή οικογένεια μπορεί μεν να διαφέρει από την πυρηνική, εντούτοις  δεν αποτελεί μια ενιαία κοινωνική πραγματικότητα, μια ομοιογενή ομάδα για όλα τα παιδιά.

            Ένας σημαντικός παράγοντας διαφοροποίησης είναι ο τρόπος εισόδου στη μονογονεϊκότητα. Ο πιο συχνός είναι το διαζύγιο, όπου το παιδί ζει κυρίως με τη μητέρα του και ο θάνατος, οπότε το παιδί ζει με έναν από τους δύο γονείς. Υπάρχουν και άλλες καταστάσεις, όπου τα παιδιά ζουν ορισμένα χρονικά διαστήματα με τον ένα γονέα, συνήθως σε χωριστά νοικοκυριά, ή οι γονείς εναλλάσσονται στον τόπο κατοικίας των παιδιών. Συχνά κάποιος γονέας, συνήθως ο πατέρας, λείπει για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα για επαγγελματικούς λόγους ή είναι χρόνιος ασθενής ή βρίσκεται στη φυλακή (Κογκίδου, 1995). Η τελευταία περίπτωση συναντάται αρκετά συχνά στην Ελλάδα, μια χώρα ναυτική και χώρα αποστολής μεταναστών.

            Εντούτοις τα παιδιά αυτά μπορεί να ζουν μόνο με τον ένα γονέα, αλλά μεγαλώνουν σε μια «μεγάλη» οικογένεια, η οποία αποτελείται ως επί το πλείστον από την οικογένεια καταγωγής του μονού-γονέα ή άλλα σημαντικά άτομα στη ζωή του, που παραμένουν σταθερά ή αλλάζουν. Επομένως, το παιδί μπορεί να έχει και άλλους ενηλίκους που ασκούν «γονεϊκό ρόλο» κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του, οπότε αποκομίζει διαφορετικές εμπειρίες (Κογκίδου, 1995).

            Εν κατακλείδι, ένας βασικός παράγοντας διαφοροποίησης της οικογενειακής κατάστασης είναι η θέση του παιδιού : υπάρχει ο άλλος γονέας στη ζωή του παιδιού και εάν αυτό υφίσταται, πόσο συχνά τον βλέπει και ποια είναι η μορφή της σχέσης τους;

   Η  ΑΠΟΥΣΙΑ  ΤΟΥ  ΠΑΤΕΡΑ

            Η αναφορά μόνο στην απουσία του πατέρα οφείλεται στο γεγονός ότι οι μονογονεϊκές οικογένειες με μόνο-γονέα μητέρα είναι η πλειοψηφία και στο ότι οι έρευνες για τους μόνους πατέρες είναι περιορισμένες (Κογκίδου, 1995  Herbert, 1998  Βλαχάκη, 2001). Εξάλλου, στη μονογονεϊκή οικογένεια με μόνο-γονέα τον πατέρα, σχεδόν πάντα, συμμετέχει στην ανατροφή του παιδιού μια μητρική παρουσία (υποκατάστατο) εξαιτίας των πρακτικών αναγκών των παιδιών (Κογκίδου, 1995).

            Σήμερα έχει αποδειχτεί, πλέον, ότι ο πατέρας μπορεί να συμβάλλει σημαντικά και με μοναδικό τρόπο στην ανάπτυξη του παιδιού. Η παρουσία του σηματοδοτεί ένα γονεϊκό πρότυπο, το οποίο μέσω των διαδικασιών της ταύτισης, της μίμησης και της ενίσχυσης συμβάλλει καθοριστικά στην απόκτηση της ταυτότητας του παιδιού και στην κοινωνικοποίησή του. Ως αποτέλεσμα, η απουσία, λοιπόν, του πατέρα ασκεί καθοριστική επίδραση σε ορισμένους κρίσιμους τομείς της ανάπτυξης του παιδιού:

Απόκτηση του ρόλου του φύλου

            Για το αγόρι που έχει να μάθει τον ανδρικό ρόλο, ο πατέρας παρέχει ένα πρόσφορο πρότυπο για μίμηση. Μαζί με τη συμπαράσταση προς τη σύζυγό του, είναι επιπλέον και μια προστατευτική και στοργική φιγούρα για το ίδιο το παιδί. Διδάσκει στο αγόρι τις ανδρικές ενασχολήσεις και τα ενδιαφέροντα του άρρενος. Μπορεί να το εισαγάγει σε ανδρικές κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι αθλητικές ομάδες, οι πρόσκοποι, οι λέσχες ποικίλων κοινωνικών διαφερόντων και δραστηριοτήτων (Herbert, 1998).  

            Υποστηρίζεται ότι τα αγόρια που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα είτε έχουν λιγότερα αρσενικά στοιχεία στην προσωπικότητά τους είτε αναπτύσσουν αντισταθμιστικά και σε ακραίο βαθμό τα αρσενικά στοιχεία και την επιθετικότητα. Η επίδραση της απουσίας είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν τα παιδιά αποχωρίζονται τον πατέρα τους σε πολύ μικρή ηλικία. (Κογκίδου, 1995). Αυτό που συχνά λέγεται, ότι το αγόρι χωρίς πατέρα κινδυνεύει να παρουσιάσει ομοφυλοφιλικές τάσεις, είναι ατεκμηρίωτη υπερβολή. Το αντίθετο μάλλον συμβαίνει συχνότερα, γιατί, αν η οικογένεια αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία, το αγόρι ίσως «αναγκαστεί» να αναλάβει διάφορες οικογενειακές υποχρεώσεις και να ενστερνιστεί το ρόλο του ενηλίκου άνδρα από πολύ νωρίς – και να αντικαταστήσει τον πατέρα (Herbert, 1998).  

            Από την άλλη μεριά, οι επιπτώσεις στο κορίτσι είναι λιγότερες και γίνονται εμφανείς στην εφηβεία. Παρουσιάζεται ως δυσκολία στην αλληλεπίδραση με τους άντρες, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αναφέρεται ότι τα κορίτσια αρνούνται τα θηλυκά στοιχεία της προσωπικότητάς τους (Κογκίδου, 1995).

 Ηθική Ανάπτυξη

            Σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα τα παιδιά με παραβατική συμπεριφορά συνήθως προέρχονται από οικογένειες που απουσιάζει ο πατέρας. Αυτό ενδεχομένως οφείλεται στο γεγονός ότι η πατρική πειθαρχία που στηρίζεται στην αγάπη συμβάλλει στην ανάπτυξη ηθικών αξιών, κυρίως στα αγόρια (Κογκίδου, 1995). Εντούτοις, σύμφωνα με τον Herbert (1998) διαπιστώνεται ότι, ενώ η απώλεια του πατέρα αυξάνει τον κίνδυνο να στραφεί το παιδί στην εγκληματικότητα, κυρίως στα χρόνια της εφηβείας, η εγκληματικότητα στα παιδιά χωρίς πατέρα είναι πολύ μικρή. 

 Κοινωνική Ικανότητα

            Με την απουσία του πατρικού προτύπου δυσχεραίνεται η σύναψη ικανοποιητικών σχέσεων με τους συνομήλικους, η ικανότητα προσαρμογής και η μετέπειτα επιτυχία τις ετερόφυλες σχέσεις, ιδιαίτερα στα αγόρια. Αυτό απορρέει από το γεγονός ότι οι πατέρες ενισχύουν και επαινούν περισσότερο από τις μητέρες την ανεξάρτητη συμπεριφορά των παιδιών τους και ενθαρρύνουν το ενεργητικό / δημιουργικό παιχνίδι διαφοροποιημένα στα αγόρια και στα κορίτσια (Κογκίδου, 1995).

            Εν κατακλείδι, αξιοσημείωτο είναι ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα συχνά προσποιούνται πως έχουν πατέρα. Αυτός ο φανταστικός πατέρας συνήθως είναι πιο επιεικής, ανεκτικός, ευγενικός και φιλικός απ’ ότι ο πραγματικός πατέρας  (Herbert, 1998).

            Ωστόσο, η ύπαρξη των παραπάνω επιπτώσεων δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην απουσία του πατέρα. Είναι επιτακτική ανάγκη να μελετάται η οικογένεια ως σύστημα, ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης και να λαμβάνεται υπόψη η ποιότητα των σχέσεων. Αξίζει, λοιπόν, να διερωτηθούμε αν ασκεί σημαντικότερη επίδραση η απουσία ενός γονεϊκού προτύπου ή η παρουσία ενός ανεπαρκούς γονεϊκού προτύπου, όταν δηλαδή το παιδί ανατρέφεται σε ένα αυταρχικό περιβάλλον, όπου ο πατέρας είτε είναι αδιάφορος, είτε είναι αντικοινωνικός, εχθρικός και δείχνει εμπάθεια στο παιδί. Υπάρχουν άλλωστε δεδομένα που δείχνουν ότι ένας κατά πολύ ακατάλληλος πατέρας μπορεί να έχει πιο δυσμενείς επιδράσεις στο παιδί απ’ ό,τι η πλήρης απουσία της πατρικής μορφής (Κογκίδου, 1995  Herbert, 1998).

Βιβλιογραφικές Πηγές:

Βλαχάκη, Φ. (2001). Διαστάσεις και εφαρμογές της συμβουλευτικής σε αρχηγούς μονογονεϊκών οικογενειών. Επιθεώρηση Συμβουλευτικής – Προσανατολισμού, τ. 58-59, σσ. 302 – 311.

 Herbert, M., (1998) επιμέλεια Παρασκευόπουλος Ι. Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Κογκίδου Δ., (1995). Μονογονεϊκές Οικογένειες. Πραγματικότητα – Προοπτικές – Κοινωνική Πολιτική. Σειρά : Επιστήμες της Αγωγής. Νέα Σύνορα - Λιβάνη