21η Μαρτίου:Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Η Ιθάκη

Κωνσταντίνος Καβάφης

Το ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γράμματα του Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1911, όταν ο ποιητής ήταν 48 ετών. Ανήκει στα διδακτικά ποιήματα του Καβάφη. 

          
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

    Κάθε νέος κατά την πορεία του βίου του θέτει έναν στόχο, ορίζει έναν προσανατολισμό, μια δική του «Ιθάκη» στην οποία ταξιδεύει.

     Στο μακρινό του αυτό ταξίδι, το οποίο θα είναι αρκετές φορές επίπονο και δύσκολο, θα βρεθεί αντιμέτωπος με εμπόδια, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά. Μπορεί, λοιπόν, να μην έχει να αντιμετωπίσει τις υπερφυσικές δυνάμεις και παραμυθικά τέρατα, όπως ο Οδυσσέας, αλλά να βρεθεί αντιμέτωπος με τον εσωτερικό του κόσμο, τους φόβους, τις ανασφάλειές του, τις ανησυχίες του. Αυτά δε θα τον αγγίζουν αν έχει υψηλό φρόνημα και μεγαλείο ψυχής, αν ορθώσει το αναστημά του και διατηρήσει το ηθικό του ακμαίο, προσανατολισμένο πάντα στον στόχο του.

     Στο μακρινό αυτό ταξίδι θα βιώσει πολλές περιπέτειες, θα διευρύνει τους ορίζοντές του και θα απολαύσει πολλά αγαθά σωματικά, υλικά, πνευματικά. Το ταξίδι, λοιπόν, είναι γεμάτο θέλγητρα, εμπειρίες και γνώσεις. Γι’ αυτό πρέπει να μένει προσηλωμένος στον στόχο του, την «Ιθάκη», αυτή χαράζει την πορεία του. Όμως, δεν πρέπει να βιάζεται καθόλου να φτάσει σ’ αυτήν, αλλά ν’ απολαμβάνει την κάθε στιγμή του ταξιδιού.

     Και κάποια στιγμή, ο νέος ολοκληρώνει το ταξίδι και φτάνει στην Ιθάκη. Όταν τελικά επιτύχει τον στόχο του και φτάσει στον προορισμό του, ακόμα κι αν δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του, δεν πρέπει να απογοητευτεί αλλά να είναι αισιόδοξος. Η Ιθάκη του έδωσε ό,τι πρακτικά μπορούσε να του δώσει: του έδειξε τον δρόμο και τον ώθησε πρακτικά να τον βαδίσει.  Ο δρόμος αυτός τον έκανε σοφό, πλούσιο σε συναισθήματα, γνώσεις και εμπειρίες, τον έκανε να απολαύσει και να ζήσει την κάθε στιγμή.

Oι εξετάσεις εισαγωγής επιστρέφουν στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία

http://www.patakis.gr/ViewShopArticle.aspx?ArticleId=3235

Η ιστορία των Πειραματικών Σχολείων στην Ελλάδα ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Στη μακρόχρονη αυτή πορεία τους μετονομάστηκαν και λειτούργησαν ως Πρότυπα, καθώς εφάρμοζαν πρωτοπόρες δράσεις, καινοτόμες πρακτικές και παρείχαν πρόσφορο έδαφος για την πρακτική άσκηση φοιτητών και εκπαιδευτικών.

Εντούτοις, κατά τη δεκαετία του 1980 πληθαίνουν οι φωνές αντίδρασης από εκπροσώπους του εκπαιδευτικού κλάδου, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα σχολεία αυτά με τον «ελιτιστικό χαρακτήρα» που έχουν καλλιεργούν τις κοινωνικές διακρίσεις. Ως αποτέλεσμα, με το άρθρο 91 του Ν. 1566/8 τα Πρότυπα Σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και το Ζάννειο Πειραματικό Σχολείο μετατρέπονται είτε σε Πειραματικά Σχολεία είτε σε Γυμνάσια και Λύκεια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Επιπλέον, τα Πρότυπα Σχολεία των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των Σχολών Νηπιαγωγών μετονομάζονται σε Πειραματικά Σχολεία και παύουν να λειτουργούν ως Πειραματικά μετά τη διακοπή λειτουργίας των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των Σχολών Νηπιαγωγών. Με την κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων καταργήθηκαν και οι εισαγωγικές εξετάσεις των μαθητών σε αυτά. Από τότε οι μαθητές που φοιτούν στα Πειραματικά Σχολεία εισάγονταν σε αυτά με κλήρωση.

Στις μέρες μας, οι αρχές του Νέου Σχολείου επιτάσσουν την αναμόρφωση των Πειραματικών Σχολείων, ώστε να αποτελούν πόλο εφαρμογής καινοτόμων προγραμμάτων σπουδών και εναλλακτικών μεθόδων διδασκαλίας. Ήδη από το 2011 είχε αναθεωρηθεί το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων. Το νέο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε αυτά προβλέπει τη δημιουργία ομίλων μαθητών μέσα από τους οποίους προάγεται η δημιουργικότητα, αναδεικνύονται μαθητές με ιδιαίτερες δυνατότητες, υποστηρίζονται μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες. Επιπλέον, εφαρμόζονται σε πειραματικό στάδιο προγράμματα σπουδών, μέθοδοι και μορφές διδασκαλίας, μοντέλα διοίκησης και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Η προαγωγή της επιστημονικής έρευνας ενισχύεται με τη συνεργασία με ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, καθώς αποτελούν τον χώρο πρακτικής άσκησης προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών στις επιστήμες της αγωγής.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε εδώ

"Όχι Ουαλικά"

 

Αν ανατρέξουμε στην παγκόσμια ιστορία της εκπαίδευσης, παρατηρούμε ότι πριν τη δεκαετία του 1970, ήταν εξαιρετικά συνηθισμένο οι εκπαιδευτικοί να επικρίνουν τα δίγλωσσα παιδιά, επειδή μιλούσαν στο σχολείο τη γλώσσα του σπιτιού τους. Ένα παράδειγμα εξαιρετικά βάναυσης τιμωρίας παιδιών επειδή μιλούσαν τη γλώσσα του σπιτιού τους προέρχεται από την Ουαλία. Το «Όχι Ουαλικά» τέθηκε σε ισχύ έπειτα από την Εκπαιδευτική Πράξη του 1870 στη Βρετανία, ως μέσο εξάλειψης της ουαλικής γλώσσας. Όποιο παιδί ακουγόταν να μιλάει Ουαλικά στο σχολείο, του κρεμούσαν από τους ώμους, με σκοινί, μια βαριά ξύλινη ταμπέλα. Η ταμπέλα έφτανε μέχρι τα πόδια του παιδιού και του τα χτυπούσε κάθε φορά που αυτό περπατούσε. Αν το παιδί άκουγε κάποιο άλλο παιδί να μιλάει ουαλικά, τότε μπορούσε να δώσει το «Όχι Ουαλικά» σε άλλο παιδί. Το παιδί που θα είχε την πινακίδα στο τέλος της ημέρας έτρωγε ξύλο (Evans, 1978 στο Cummins, 2005).

    

Το βαθύτερο μήνυμα παρόμοιων ενεργειών είναι πως η γλώσσα, ο πολιτισμός και η προηγούμενη εμπειρία των μαθητών δεν έχουν σχέση μέσα σ’ αυτό το σχολείο και κατ’ επέκταση σ’ αυτή την κοινωνία. Για να γίνουν αποδεκτοί μέσα στην κοινωνία της πλειοψηφίας, την οποία αντιπροσωπεύει το σχολείο, οι μαθητές πρέπει να είναι «αμίλητοι» και «αόρατοι», ο πολιτισμός και η γλώσσα τους πρέπει να αφήνονται στο σπίτι (Cummins, 2005).

Cummins, J. (2005). Ταυτότητες υπό Διαπραγμάτευση. Εκπαίδευση με σκοπό την ενδυνάμωση σε μια κοινωνία της ετερότητας. Εκδ.: Gutenberg

15η Διεθνής Έκθεση: Εκπαίδευση & Εργασία

Πληροφορίες  εδώ